Poooooo

Sinds vorige week maak ik deel uit van Team Lino. Na twee dagen verwoede pogingen om zover mogelijk weg te blijven van de drukke Italiaanse wegen, werd ik in Cassano Magnago hartelijk ontvangen door een grote delegatie van AISLA ONLUS, de Italiaanse tegenhanger van de Belgische ALS Liga. Plotsklaps waren al mijn frustraties van de de dagen ervoor verdwenen bij het zien van zoveel mensen die daar bijeen waren gekomen enkel en alleen om mij te verwelkomen. Ondanks de taalbarrière (enkel Maurizio sprak Engels) heeft deze ontmoeting een diepe indruk bij mij nagelaten. Vooral Pasquale, een pALS, die mij enkele dagen voordien via Facebook al had gecontacteerd (in het Italiaans, maar via Google Translate kan je deze dagen in elke taal met elkaar communiceren), zal mij zéker en vast altijd bijblijven. Pasquale, ofwel Lino voor de vrienden, was een fervent fietser, maar kan jammer genoeg zijn passie niet meer beoefenen door ALS. Vol bewondering volgt hij me nu gedurende mijn tocht en ik heb het gevoel dat ik voor hem echt een verschil kan maken. Hij deed me een volledige outfit van zijn Team Lino cadeau! Dat ik uiteraard gedurende mijn tocht ook met trots zal dragen. Grazie mille, Pasquale. Spero di incontrarti di nuovo un giorno!

De Po vlakte (of Pianura Padana in het Italiaans) is, het woord zegt het zelf, vlak. Maar écht vlak. In Vlaanderen kom je al snel in heuvelachtiger gebied, maar dit is echt een enorm uitgestrekte vlakte, met jammer genoeg weinig afwisselend landschap. Ik wist niet goed wat te verwachten van de economisch meest welvarende regio van Italië. Eigenlijk verwachtte ik een heleboel industrie langs de Po, zoals bij ons bijvoorbeeld langs het Albertkanaal. Maar dit was niet het geval. De Po vlakte was naast vlak en uitgestrekt ook nog eens vrij leeg. Buiten de steden niet al te veel industrie, maar wel enorm veel landbouw. En kanalen en rivieren, waardoor het maken van een route toch bemoeilijkt werd. Door het (voor mij) saaie en vlakke landschap besloot ik om langere afstanden af te leggen en tussen de fietsdagen door enkele steden te bezoeken (die zeker en vast de moeite waard zijn). De fiets wed voor mij vorige week zo meer louter een vervoermiddel en de reis zelf werd even minder belangrijk dan de bestemming. Ik zal zeker nog eens moeten terugkomen om meer zuidelijke delen, en mooiere streken van Italië, zoals Ligurië en Toscane, te bezoeken. Maar dit is jammer genoeg niet gelukt de voorbije week.

Ik snap nog steeds niet hoe zo’n wielergek land absoluut geen respect kan hebben voor fietsers. Hoe meer zuidelijk je komt, hoe erger dit wordt. Als fietser ben je letterlijk quasi onzichtbaar. Op een rondpunt verlies je als fietser al je rechten. Als je de ruimte geeft aan de automobilisten, snijden ze je zonder pardon de pas af. Nee, echt genoten van het fiesten in het vlakke Italië heb ik niet. Het stuk in het noorden van Bergamo richting Cassano Magnago was met voorsprong de minst leuke tocht op de fiets tot zover. Ik ben er mij bewust van dat dit iets is wat ik nog in veel andere landen (nog in extremere mate) ga meemaken: onvermijdelijke drukke wegen en geen respect voor fietsers. Wel goed dus dat ik deze ervaring hier al heb meegekregen. Verder heb ik hier ook aan volgende vaardigheden gewerkt: Fietsen op slechte wegen (sterke concurrentie voor België op dit gebied!), op erbarmelijke gravelwegen (heel opvallend hoeveel wegen hier nog niet geasfalteerd zijn), in steden (tweevaks banen zonder fietspaden), doorheen eentonige landschappen en fietsen in het donker. Het laatste ga ik toch proberen te vermijden weg van steden. Hoewel ik nog maar 10 km van Bologna centrum verwijderd was, was het niet donker, maar pikkedonker.. Geen enkele straatverlichting te bespeuren. Auto’s die mij verblinden met hun grote lichten. Hoewel ik goed verlicht en reflecterend was, voelde ik me alles behalve veilig.

Ook was het voor mij ook wat aanpassen aan een iets andere cultuur. Van zodra je hier de Alpen definitief vaarwel zegt kom je plots in een veel zuiderse cultuur. De sfeer is anders, chaotischer en ik heb me altijd meer thuis gevoeld in noordelijke landen dan in zuiderse culturen. Hetzelfde voor steden vs natuur. Ik ben geen cultuurbarbaar maar toch krijg ik niet dezelfde gevoelens bij mooie gebouwen en kunst dan bij een prachtig berglandschap. Steden zijn voor mij plaatsen om wat rond te hangen, de gezellige sfeer op te snuiven en lekker te eten en te drinken, wat ik ook zeker heb gedaan tijdens mijn rustdagen.

De Italianen zelf kan ik nog niet goed vatten. Sommigen zijn extreem vriendelijk, anderen zeggen zelfs geen goeiedag terug op de weg. De manier waarop ze omgaan met regels is ook heel onduidelijk. Ik heb het hierover gehad met Richard, mijn gastheer in Bologna, en hij zei dat niemand, ook de Italianen zelf, het begrijpt. Mensen fietsen hier standaard door rode lichten, sommigen doen het ook met de auto (in het zuiden blijkbaar business as usual), maar je kan er nog wel steeds voor voor beboet worden. Het is dus verre van complete anarchie, maar leven volgens de regels is hier niet vanzelfsprekend of de regels zijn vaak ook gewoon helemaal niet duidelijk. Het heeft zo zijn voor- en nadelen. In het verkeerd duidelijk een nadeel. Wanneer het aankomt tot openingstijden van café’s, duidelijk een voordeel.

Wat betreft gastvrijheid, een schitterend volk. In Cassano Magnago kreeg ik naast pasta carbonara, een bed en Grappa alles wat ik nodig had van mijn vriend Andrea en zijn vrouw. In Bologna had ik mijn eerste ervaringen met een gastheer via Warmshowers, en dit was gewoon fenomenaal. Richard (een Italiaan met Engelse roots), was de beste gastheer die je je kan voorstellen. Hij nam me overal mee naartoe. We hadden eindeloze gesprekken over fietsen, sociale systemen, politiek, België, Italië, noem maar op. Je voelt je onmiddellijk minder alleen in zo’n stad als je met een local mee op pad kan. Nu in Monselice, heb ik via mijn leukste, vurig rosse collega ooit, Lieze en haar vriend Alexander een slaapplaats gekregen bij een Italiaanse collega van Alex. ‘Use your apartment as if it’s yours’. Geweldig.

Op deze manier heb ik de laatste week ook enorm veel luxe gehad. Vaak binnen geslapen in een bed/zetel. Weinig op een vuurtje gekookt, maar veel genoten van de Italiaanse keuken. En ik heb bovendien nog heel wat vrienden gezien! Matthi zag ik gisteren voor de volle 40min! Maar ook al was het kort, altijd leuk om een bekend gezicht te zien. Bartje, Lettens en Oli waren met de mobilhome mij komen opzoeken en zorgden voor een leuke avond en dag, vele Belgische biertjes en een slaapplaats dicht tegen Bartje aan in de mobilhome. Hoewel in Piacenza eigenlijk niks te zien was, de enige regendag van de laatste weken net op die dag viel en de Lambrusco-kater toch bij iedereen aankwam, was het ook een enorm leuk weerzien! Merci mannen!

Nu kijk ik er alvast uit om terug noordwaarts de bergen in te gaan. Volgende week wordt terug meer natuur en kamperen, en weer een ander soort avontuur. Ik passeer de Dolomieten, en voor diegenen dat daar nog nooit zijn geweest, raad ik jullie aan om daar dringend verandering in te brengen!

Verder nog 1 belangrijke opmerking. Neo-cutigenol, het zalfje voor de betere zorgen voor je kont zoals in één van mijn vorige blogs vermeld, maakt vlekken op je broek als je een degelijke dosis aanbrengt. Ik vrees dat ik hulplijn mama een keer zal moeten inroepen om mijn broeken terug proper te krijgen…

Het weer is nog steeds zomers, maar de dagen worden jammer genoeg korter en korter. Het droge weer lijkt nog steeds stand te houden (goed voor mij!), maar mijn Italië avontuur zit er bijna op. Dus bij deze nog een laatste keer: Ciao! Volgende weken is het weer tijd voor Tschüss!

IMG_4013

Kamperen op een akker is niet altijd even top.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.