Bohemian like you

Soms heb ik op de fiets het gevoel dat ik achtervolgd word. Dan kijk ik om en zie ik niemand, geen auto, geen andere fietser die mij voorbij wil of geen voetganger die achter een boom wegspringt. En toch is er vaak zoveel geluid achter mij dat ik ervan overtuigd ben dat ik niet alleen ben. Dit was vooral de eerste weken het geval, maar ook nu gebeurt het nog dat ik domweg achter mij zoek naar een teken van leven. Dat ik kijk naar een hoop bladeren die in de lucht geblazen worden door de luchtverplaatsing van mijn vol beladen tractor… En vraag ik mezelf af hoe ik me na al die weken nog steeds kan laten vangen aan het spel van de gevallen bladeren.

Het is ondertussen al meer dan 2 weken geleden sinds ik in Nürnberg vertrok en aan de verschrikkelijkste dag van mijn tocht tot nu toe begon. Veel regen, wind én koud. Ik had mezelf enkele jaren geleden na een rit op de koersfiets in dergelijke weersomstandigheden gezworen om nooit meer op zo’n dagen te gaan fietsen. Die belofte aan mezelf had ik al wel enkele keren gebroken, maar dit was écht de allerlaatste keer dat ik mezelf bij de start van de dag wijsmaak dat het allemaal wel zal meevallen. Want dat deed het niet. Op bepaalde momenten werd er bovendien nog korrelsneeuw in mijn gezicht geblazen, allerminst aangenaam. Gelukkig had ik een slaapplaats binnen kunnen regelen, zodat mijn voeten na een uurtje terug tot leven kwamen en mijn kleren toch wat konden drogen tijdens de nacht. Maar dus, temperaturen onder de 5 graden en veel neerslag, je mag nog de beste kledij dragen, fietsen is dan geen pretje. Mijn gastheer in Dresden kon mij alvast wat tips geven over fietsen in de koude. Alexander had al enkele fietstochten in de Scandinavische winter gedaan in temperaturen tot -25°C (!).

Gelukkig bleef het beperkt tot die ene rotslechte dag en een koude extreem mistige dag om dan daarna weer te kunnen profiteren van hoge temperaturen voor de tijd van het jaar. In één nacht steeg de temperatuur van 3°C naar 18°C de volgende dag! Ondanks verschillende dagen van talloze vliegjes uit mijn gezicht halen, ziet het er naar uit dat ik het beste jaar gekozen heb om deze tocht te starten. Heel leuk als fietser, minder goed voor de natuur, die droge en warmere dagen. Het aantal rivieren dat ik al heb gezien met een enorm laag debiet of zelfs volledig droog in gebieden waar je dat niet direct verwacht zoals bv. de Alpen is echt schrikwekkend. Ik heb ondervonden dat ik niet volledig op de rivieren op de kaart kan vertrouwen als bron van water. Al de mensen met wie ik er over sprak zijn het eens: Dit is abnormaal. Of misschien is het wel het nieuwe normaal? Tijdens mijn studies las ik een wetenschappelijk artikel over de invloed van klimaatverandering in Europa. Eén van de voorspelde negatieve gevolgen op de Europese economie uit dat artikel is dit jaar (voor de eerste keer?) werkelijkheid geworden: Het niveau van de Rijn is te laag om een normale scheepvaart mogelijk te maken. De klimaatverandering begint zo ook in Europa heel zichtbaar te worden en ik vind het eng dat alle voorspellingen stilaan ook één voor één beginnen uit te komen. Gelukkig ben ik zelf aan noodweer ontsnapt. Het schitterende deel Italië dat ik enkele weken geleden doorkruiste is een heel aantal bomen armer, wegen waarover ik fietste werden volledig verwoest en verschillende mensen lieten het leven daar.

Mijn allereerste keer in Tsjechië. Eens je de grens over bent vanuit Duitsland merk je onmiddellijk dat je in een ander (Oost-Europees) land bent aangekomen. De huizen, de wegen, de dorpjes, de taal (niks van te begrijpen), zelfs de geur (de mensen stoken meer op hout en kool), het is allemaal anders. Het landschap is mooi maar zwaar om door te fietsen (het is bijna nooit vlak), maar valt moeilijk vast te leggen op foto: heuvelende bossen en velden, met in de meeste gebieden heel weinig menselijke activiteit. Jammer genoeg wel weinig veranderlijk, wat het na enkele dagen wel wat saaier maakt. En een vrij desolaat en eng landschap als je maar enkele meters zichtbaarheid hebt.

Vier geweldige dagen bracht ik samen met Laura door in Praag. Wat een pracht van een stad! En wat een historie. Een gratis (vrije bijdrage) gegidste wandeling door het centrum is een echte aanrader. De rijke recente geschiedenis van de stad en het land wist ons mateloos te boeien, alsook de biercultuur. Het is wel altijd een vreemd gevoel om met mijn fiets ergens aan te komen en dan mensen die ik graag heb daar zien toe te komen om mij te bezoeken, en ook weer te zien vertrekken…

Dat was ook dit weekend in Berlijn het geval. Na een citytrip Praag was nu Berlijn aan de beurt, maar dan in mannelijk gezelschap. Pol, Sil, Robbe en Roel kwamen hun Duits wat aanscherpen en de geschiedenis van de stad wat opsnuiven, maar vooral samen veel plezier maken, dag en nacht. Weer een mooi hoofdstuk bijgeschreven in deze mooie vriendschap. Ook was het een leuk weerzien met Tinne, die al enkele jaren haar geluk vindt in Berlijn en ons haar appartement toevertrouwde gedurende het weekend. Merci Tinne en merci mannen voor het topweekend! Berlijn blijft een indrukwekkende stad op vele manieren. Zoals Tinne het zei: ‘Veel mensen kunnen zich in deze stad verliezen’. Wie meer details over het weekend wil raad ik aan om vrijdagavond af te zakken naar café Plaza in Leuven. Wie weet tref je daar wel iemand aan die hier graag over vertelt.

Met de gezondheid gaat het de laatste weken niet altijd top. Hoewel ik enige oorzaak-gevolg relatie tussen bezoek en wat ziek worden betwijfel, was dit jammer genoeg wel twee weekends op rij even het geval. Mijn weerstand lijkt toch wat aangetast te zijn en mijn maag en darmen wat overbelast door de dagelijkse grote hoeveelheid suikers (en een ander eetpatroon tijdens het weekend). Gelukkig heb ik me op de fiets zelf nog geen dag slecht gevoeld.

Morgen zet ik mijn weg verder richting Polen, om mijn vriend Maciej in Poznan een bezoek te brengen. Dat wordt mijn laatste stop voor ik weer zuidwaarts trek richting de finale bestemming van deze Europa tocht: Lunz am See. Het ziet er dus naar uit dat mijn winterstop aan het einde van de maand zal ingaan. De extreem korte dagen en de heel lange donkere avonden (het is hier al bijna om 16u donker) hebben mij doen beslissen om niet meer richting Krakau en Slovakije te fietsen. Ik kijk er alvast heel hard naar uit om Tina en de hele familie weer te zien aan het einde van de maand en voor twee maanden even het zwerversbestaan vaarwel te zeggen.

IMG_5303

Een gedachte over “Bohemian like you

  1. Wauw Ignace!! ik wou zo graag een mooie foto leuk vinden, maar kiezen is niet mogelijk – zoveel pareltjes zitten er tussen! 😀 Geniet nog van de natuurpracht en proficiat met het trotseren van al dat natuurgeweld! x

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.