Who let the dogs out

Loslopende honden, overal. De meesten lief en ongeïnteresseerd, maar helaas is een deel van de Roemeense hondenpopulatie niet zo fietsvriendelijk. Ik was ervoor gewaarschuwd, maar dat het zo extreem zou zijn en vooral, dat ze direct over de grens mij al zouden opwachten had ik niet verwacht. Het lijkt alsof Roemenië het beloofde land is voor de honden en ze goed weten waar de grens ligt want in Hongarije valt geen straathond te bespeuren. Komen die honden niet door de grenscontrole? Of is hun leven in Roemenië gewoon zo goed? Ze hebben de laatste week mijn hartslag al serieus de hoogte ingejaagd. Niet enkel honden, maar ook kippen, schapen, ganzen en af en toe een verloren gelopen ander dier kruisten mijn pad vanaf de eerste dag hier in Roemenië.

Over de laatste dagen in Hongarije valt weinig interessants te vertellen. Ik sliep voor de eerste keer weer in mijn tent en dat was tot Boekarest ook weer de laatste keer. -5°C ‘s nachts blijkt geen garantie voor een goede nachtrust. Ik at bij Nina en haar man de lekkerste zelfgemaakte worstjes (kolbász) van het land. Maar dan écht zelfgemaakt, startend vanaf een levend varken. Ook heb ik het gevoel dat de Hongaren van Kerstmis houden, ofwel gewoon lui zijn. Op vele plaatsen in het land is de kerstversiering nog duidelijk aanwezig. Wat ook opviel is dat élk dorp zijn eigen watertoren heeft.

Over Roemenië valt dan weer heel veel interessants te vertellen. Van de verhalen van mijn Roemeense vrienden had ik een arm land verwacht, maar dat de kloof zo groot is, daar ben ik toch van geschrokken. Paard en kar, dat moet van Bokrijk geleden zijn dat ik het in een straatbeeld heb gezien. Hier maakt het deel uit van de dagelijkse realiteit. Er is geen dag voorbij gegaan zonder enkele karren te kruisen. Ze hebben er hier zelfs specifieke verkeersborden voor, wanneer paard en kar niet op de weg mogen.

Ik heb mij laten vertellen dat de helft van de Roemeense bevolking aan het minimumloon werkt (een 260 tal euro per maand!). Geen wonder dat zoveel mensen emigreren uit dit land waar corruptie in de politiek de norm blijkt. Jammer, want de Roemenen houden echt van hun land en willen hier eigenlijk niet weg. Ontelbare vlaggen van Roemenië (en de EU) kleuren het straatbeeld in bijna elk dorp. En hun liefde is terecht. Het is een wondermooi land met supervriendelijke mensen. Wat een contrast met Hongarije. Mensen groeten je van ver. ‘Salut!’ van links en rechts van de baan. Een opgestoken hand en een groetende claxon van tegenliggend verkeer. Mensen willen een praatje met je slaan en zijn vaak met je begaan. Zo waarschuwde een oude vrouw mij voor de gladde wegen (of dat is toch wat ik ervan begreep). Roemeens is gelukkig ook wat begrijpelijker dan Hongaars.

Helaas, zet deze vriendelijke mensen achter het stuur van een auto of vrachtwagen en ze worden maniakale gekken, bijna moordmachines. Op sommige drukkere wegen is er geen plaats voor fietsers en word je letterlijk van de baan gereden. Het groetend getoeter wordt dan een waarschuwend getoeter: ‘Ik kom eraan, maak plaats’. Toch vriendelijk dat ze mij nog steeds waarschuwen denk ik dan.. Ik word er al wat aan gewoon, en het respect voor fietsers zal niet vergroten op de rest van mijn reis, maar ik vraag me af hoe veel erger het nog kan worden.

Gelukkig waren er ook rustigere banen te vinden. En ondanks de waarschuwingen over slechte wegkwaliteit, vond ik deze vaak zelfs beter dan in Tsjechië en Polen. Mijn avontuur met Claudiu was jammer genoeg van korte duur. Laten we zeggen dat onze manier van reizen niet matchte, en na 3,5 dagen samen fietsen beslisten we om elk apart onze weg voort te zetten in het koude Roemenië. Hoedanook was het interessante ervaring om samen met een local te fietsen en wat historische toelichting te krijgen tijdens de fietstocht. Daarna had ik weer twee Warmshowers hosts en alweer was het een geweldige ervaring. Andrea maakte als Italiaan échte pasta voor mij en we praatten een hele avond gepassioneerd over de koers. Teo nam me in Brasov mee naar een filmvoorstelling van ‘Free Solo’ en een pintje op café met haar vrienden mocht uiteraard ook niet ontbreken.

Ondertussen ben ik uit de bergen aangekomen in het minder koude, maar wel meer hectische Boekarest, waar ik enkele dagen verblijf bij een vriendin (en ex-collega) Ioana. Het is nu vooral even recupereren en ook wel een stapje in de stad zetten. De sinusitis speelt jammer genoeg weer op na dagen buiten fietsen in de vrieskou, maar hopelijk is het ergste van de winter nu voorbij. Mijn laatste kilometers in Europa zitten er ook aan te komen. Ik zit zelfs al in een andere tijdzone en dat zal zo blijven tot ik terug ben, vreemd gevoel!

20190225_155323724_iOS

Zonsondergang bij de Karpaten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.