Crazy world

Het weerbericht voorspelde temperaturen tot 37°C in de schaduw. Maar er is nergens schaduw. Mijn Garmin geeft dan ook temperaturen aan tot 46°C. Diegenen die mij een beetje kennen, weten dat ik bij hoge temperaturen er al snel uitzie als een fietsend zoutvat. Ondanks mijn tactiek om elke tien minuten even voet aan grond te zetten om een slok (warm) water te nemen, voelt mijn keel aan als schuurpapier. Een auto komt toeterend achter mij aan gereden en stopt. De man duwt mij een fles ijs in mijn handen. Duidelijk kraantjeswater, waar je zo vaak voor gewaarschuwd wordt dit niet zomaar te drinken. Wat te doen? Even laten smelten en opdrinken natuurlijk! Het risico op minder plezierige toiletbezoeken neem ik er nu maar even bij. Ik herkende de man als de man op het brommertje van het dorp dat ik net gepasseerd was, de enige levende ziel die ik daar heb begroet. Hij is dus die fles water gaan halen, in zijn auto gesprongen, en mij enkele kilometers achterna gereden. Dit is Iran.

24 uren in het leven van Nacho in Iran. Naast de gekregen waterfles kreeg ik ook nog eten van vriendelijke Iraniërs & fruit, koekjes, knuffels, kussen en een telefoonnummer van een moellah. Ik probeerde een fanta te betalen in een winkeltje, maar ondanks aandringen lukte dit niet. Er stopte een vrachtwagenchauffer speciaal om mij welkom te heten in zijn land en ik kreeg nog een uitnodiging voor een slaapplaats van een man die geen woord Engels sprak. Ondertussen staat mijn gsm vol met Iraanse nummers. Allemaal mensen die mij wilden helpen. Eén van deze mensen is Scott. Een Braziliaan met Ghanese roots die zijn Iraanse vrouw in China had leren kennen en nu met hun jonge tweeling in Semnan woonde. Bij hen verbleef ik één nacht en ik aanhoorde hun interessant verhaal. De tweeling kan geen Iraanse nationaliteit krijgen, aangezien hun papa geen Iraniër is en aangezien ze meisjes zijn. Hadden het jongens geweest had dit misschien wel mogelijk geweest. Dit is ook Iran.

Het fietsen zelf tussen Teheran en Mashhad was niet het interessantste deel van de reis. Vrij uitgestrekt landschap met wat bergen in het noorden en af en toe waarschuwingen voor overstekende cheeta’s. Wat opgedroogde rivieren die nog zichtbaar zijn door de witte kleur van het zout, duidelijke tekens van klimaatverandering of slecht water management. Maar de ontmoetingen met mensen compenseerden ruimschoots het saaiere fietsen. Op een bepaalde avond zocht ik een plaats om mijn tent op te zetten. Ik zag een man van de Rode Halvemaan voor zijn gebouw staan en ik vroeg of ik mijn tent in hun tuin mocht zetten. Met een grote glimlach nodigt hij me in het Farsi uit om binnen te slapen, een douche te nemen en met hen mee te eten. Na mijn douche stapt hij, duidelijk van slag, op me af en duwde zijn telefoon in mijn handen. Zijn zus aan de lijn spreekt op een vriendelijke toon in het Engels: “You can not stay there. It is not a public place”. Ik stel voor om mijn tent naast het gebouw te zetten of bij het tankstation 100m verder. Na heel wat over en weer gebel door mijn nieuwe vriend, komt hij helemaal geëmotioneerd en met tranen in zijn ogen naast mij zitten. Hoewel ik aandring dat ik mezelf wel kan redden en hem niet in de problemen wil brengen, wil hij mij niet in het donker en zonder eten terug op straat zetten en zoekt hij een oplossing voor mij. Uiteindelijk komt zijn vader mij halen en kan ik in zijn huis slapen 20km terug waar ik vandaan kom. Ons Google Translate gesprek tijdens het wachten op zijn vader is vrij zwaar. Ondanks de niet altijd duidelijke vertaling, blijkt uit alles zijn haat voor zijn baas, het Iraanse regime en de regering en tegelijk zijn liefde voor Europa. Zoals velen wil ook hij emigreren, hoe graag hij zijn volk en Iran ook ziet. Naast de onderdrukking van de vrijheid van de mensen gaat het helaas ook nog eens heel slecht met de economie (grotendeels) vanwege de Amerikaanse sancties. Gelukkig eindigde de avond op een positieve noot. Naast de aangeboden slaapplaats met airco, een dinner en een ontbijt voor de volgende morgen, ontmoette ik Sam, een Iraniër die op zijn 18e op eigen houtje naar de Verenigde Staten was vertrokken en daar nu een mooie carrière had uitgebouwd. Een heel interessante man. De volgende ochtend werd ook duidelijk wat er nu exact aan de hand was. Zijn baas stond het niet toe dat ik daar zou slapen. Zijn baas is immers lid van Hezbolah. Dit is jammer genoeg ook Iran.

Als ik één ding heb begrepen van Iran is dat politiek en religie mensen diep ongelukkig kan maken. Iraniërs (of Perziërs, zoals Sam ze standaard noemde), houden van entertainment, van dansen en zingen, houden van het Westen en houden van alles in Amerikaanse stijl (lichtjes in alle kleuren, grote shoppingcenters en fastfood zijn razend populair). Maar veel wordt hen ontnomen. Veel mensen zijn hier niet ‘anders’ dan bij ons, ook al zijn ze moslim. Bezit en drinken van alcohol wordt bestraft met zweepslagen. Homoseksueel zijn is illegaal en wordt bestraft met de doodstraf. Aan veel merk je de onderdrukking, maar het is vooral de recente economische crisis die het volk hard treft. Hierdoor hoor je ook van veel Iraniërs dat de mensen ‘slecht’ geworden zijn (voornamelijk voor elkaar) en stelen. De waarschuwingen om voorzichtig te zijn krijg ik dan ook geregeld. Prijzen van vele zaken die geïmporteerd moeten worden zijn stevig gestegen, maar ook al de prijzen van de zelf geproduceerde producten stijgen. Tomaten en uien worden bijvoorbeeld in grote mate aangekocht door de regering en dan geëxporteerd om hun kas te spijzen. Resultaat: te weinig aanbod aan tomaten en uien in Iran en een stijging van de prijs! Bovendien is de waarde van de Rial in enkele jaren serieus gekelderd. Wat het natuurlijk voor ons heel goedkoop maakt om in Iran te reizen. Enkel de prijs van benzine blijft onaangeraakt. Voor een 5 cent per liter kan je hier tanken.

Let wel, Iran is geen Saudi-Arabië (hoewel ik daar nog niet ben geweest). Vrouwen rijden hier evenwel vrolijk rond met de auto (soms zonder hoofddoek!) en in de familie heeft de vrouw best wat te zeggen. Een groot deel van de vrouwen zet hier dus ook buitenshuis een hoofddoek op omdat het moet en een ander deel van de bevolking is uiteraard extreem religieus en doet dit uit overtuiging. Je ziet hier letterlijk de botsing van de Perzische cultuur, liberaal gedachtengoed en het strikte islamitische regime. Dit is voor zover ik het begrepen heb en ik probeer het zo goed mogelijk te beschrijven. Ik stel voor dat iedereen hier eens een kijkje komt nemen. Want het is in Iran niet alleen veilig, maar we zijn er ook enorm welkom. Hopelijk blijft dat ook zo en verandert de politieke situatie met de Verenigde Staten de mensen in dit land niet. Maar zoals de vader van mijn Rode Halvemaan vriend mij vertelde: “War with the United States is near”. Ik zal de bedrukte en bange toon in zijn stem nooit vergeten (hij had zelf nog gevochten in de oorlog met Irak). Laat ons hopen dat hij ongelijk heeft.

Het was mijn eerste bezoek aan een dictatuur en het heeft toch een diepe indruk op me nagelaten. Ik zou kunnen blijven schrijven over Iran. Er is nog veel wat ik niet verteld heb en het valt allemaal moeilijk te beschrijven. Deze blog durfde ik zelfs niet schrijven vanuit Iran zelf. In West-Europa klagen we veel, maar ik denk niet dat er een andere plek op aarde is waar ik zou willen wonen. Enkel, een beetje meer van de gastvrijheid, hulpzaamheid en openheid van de perzische en moslim cultuur zou het leven in West-Europa nóg prettiger maken. Om op een positieve noot af te sluiten (want ondanks sommige gesprekken met ‘depressieve’ mensen was mijn bezoek aan Iran een uiterst positieve ervaring), nog enkele weetjes:

  • Vaak kreeg ik ook de vraag welke religie ik heb. Bij het antwoord Katholiek of Christen, kreeg ik altijd een glimlach en het antwoord: “Goed!”.
  • Ondanks een vrij recente oorlog zijn Irak en Iran nu de beste bondgenoten.
  • Ik leerde tellen tot 10 in het Farsi (Perzisch) en leerde de cijfers ook schrijven (tot groot plezier van de mensen wie ik ontmoette).
  • Aan de kant van de weg worden enorm veel meloenen te koop aangeboden. Jammer genoeg te zwaar om mee te nemen op de fiets. Ik heb de Iraniërs dan ook aangeraden om stukken meloen te verkopen. Ze zullen hun winst zo zien stijgen met al die fietsers hier!
  • De stormen dit jaar werden bestempeld als niet normaal. Velen beschuldigen ook de regering, die wolken beschieten om het te doen regenen.
  • Het rijdt hier naast Saipa’s ook vol Peugeots en andere Franse wagens. De motoren worden geïmporteerd en de rest van de auto wordt hier opgebouwd (hoewel blijkbaar nu de import van de motor ook niet meer mogelijk is en alles in Iran zelf geproduceerd wordt).
  • Saffraan is hier spotgoedkoop. Je vindt het dan ook overal terug: in thee, in sapjes, … Als je het hier koopt kan je het tienvoudige van de prijs vragen in België!
  • Ik kreeg al 2x de vraag: “Are you going to China?”.
  • Winkels worden hier altijd gegroepeerd: Zo heb je GSM straat, de parkietstraat, de babyspullenstraat, … Ik heb de vraag gesteld waarom dit zo is maar niemand kon mij hier een duidelijk antwoord op geven.
  • Op televisie speelt reclame voor “Migration to Canada”.
  • In de Islam kunnen mannen officieel 2 vrouwen hebben.
  • Iraniërs lachen heel veel, maar nooit op foto!
  • Bijna alle verkeersborden naast de weg worden vertaald in het engels. Enkel 1 bord begreep ik niets van. Blijkt dat er random borden staan met: ‘Allah o akbar’.
  • Wanneer je door een Iraanse stad fiets moet je extra tijd incalculeren voor gesprekken en selfies met geïnteresseerd bewoners.
  • De Ramadan wordt helemaal niet strikt nageleefd door een groot deel van de bevolking en velen doen zelfs niet mee.
  • Wanneer je wordt uitgenodigd bij een Iraanse familie krijg je vol pension, en ga je mee eten bij de neven, nichten, tantes, nonkel, oma, opa, …

Ook dank aan Marc Wilmots om net nu te tekenen als bondscoach van Iran. Een gespreksonderwerp met Iraniërs was zo gevonden!

img_5627

Laatste avond in Iran: Bruiloft!

Een gedachte over “Crazy world

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.