Bern – Innsbruck: Bergpassen, valleien en het WK Wielrennen.

Hoewel deze mannen mijn lever serieus op de proef gesteld hebben de voorbije 4 dagen, kan ik deze blogpost enkel en alleen beginnen met een dikke MERCI. Bedankt Ben, Freddy en de hele bende voor alles!

De voorbije dagen heb ik dus doorgebracht op het wereldkampioenschap wielrennen in Innsbruck. Wat een ervaring! Schitterende sfeer, en het prachtige weer hielp natuurlijk ook goed mee. Voor herhaling vatbaar. Ik kijk nu al uit naar het WK in Leuven in 2021! Ik was hier vroeger dan verwacht en had mij voorbereid op enkele dagen wat alleen rondhangen, aangezien ik via Warmshowers (een platform waarop biketravellers elkaar gratis onderdak bieden) niet aan een verblijfplaats leek te komen. Dat draaide helemaal anders uit! Ben, uit ons Bioracer Granfondoteam, was zo vriendelijk om mij uit te nodigen om het hele weekend met hen op te trekken. Meer nog, toevallig waren we op 50m van elkaar op dezelfde camping beland! Deze ongelofelijk gastvrije en toffe bende hebben ervoor gezorgd dat het WK voor mij een heel leuke tijd is geworden. En bovendien ook heel gemakkelijk. Ontbijt, avondeten, pintjes, … voor alles werd gezorgd. Ik ben in 4 dagen in geen supermarkt geweest en heb mijn gasvuurtje niet aangeraakt. Ik denk niet dat dat nog snel zal gebeuren op mijn reis! Deze mannen zal ik niet vergeten.

Bijna dagelijks oogstten de Belgen hier een medaille. Super prestaties! Helaas voor mij… Want normaal gezien zou er een ontmoeting met de Belgische ploeg gepland worden deze week. Maar door de grote successen werd het voor de persverantwoordelijke van Belgian Cycling te moeilijk om dit nog geregeld te krijgen. Begrijpelijk, maar toch een ontgoocheling. Dit was waarschijnlijk de enige keer in mijn leven dat ik toppers zoals Van Avermaet persoonlijk kon ontmoeten. Het had ook een mooie boost geweest voor het verhaal van mijn tocht en de ALS-liga. Maar dit ging dus ondanks verschillende telefoontjes niet door.

Ondertussen ben ik drie weken op pad en zijn de weergoden me meer dan gunstig gezind geweest. Het kon natuurlijk niet blijven duren en vandaag lijkt de hoeveelheid regen van een volledige maand er op één dag te willen uitvallen. De temperaturen zijn gezakt en hoger in de bergen sneeuwt het. Gelukkig wordt er vanaf morgenmiddag niet te veel neerslag meer verwacht, maar het weerbericht verandert hier toch dagelijks in de bergen. Mijn eerste onweer in de tent heb ik ook overleefd. Het werd aangekondigd, maar in mijn tentje was het toch een hele belevenis. Bakken regen, wind die mijn tent bijna deed opstijgen, bliksemflitsen à volonté en donder die nog eens versterkt werd door de bergen. Alles erop en eraan. De eerste vriesnacht is ook al gepasseerd. Tent volledig bevroren maar met een mutske op, kousen aan en een liner bij in de slaapzak geen enkel probleem om mezelf warm te houden. Enkel een nachtelijk toiletbezoek is niet echt aangenaam en wordt zo lang mogelijk uitgesteld.

IMG_3450

Zonsondergang in Innsbruck.

Landen zijn moeilijk te vergelijken. In het begin van mijn tocht dacht ik nog te schrijven over hoe mooi het eigenlijk nog in België is. Na 3 weken moet ik zeggen, het is best mooi in België, maar het maakt geen schijn van een kans tegen Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Zwitserland steekt er wel met kop en schouders bovenuit. Meren, bergen, weiden en mooie dorpen en stadjes wisselen elkaar hier constant af. Maar ook Oostenrijk is wondermooi.

Mijn tocht door Zwitserland werd ook extra aangenaam gemaakt omdat ik een weekend gezelschap kreeg op de fiets. Andrea besliste om twee dagen mee te rijden met haar koersfiets. En ondanks het verschil in tempo bergop was het heel leuk om deze ervaring, zowel genieten als afzien op een col, te delen met iemand anders. Andrea was ook duidelijk vaak onder de indruk van de pracht van haar eigen land. Op onze tocht deden we eigenlijk geheel toevallig nog enkele toeristische attracties. We maakten een boottochtje over het meer van Luzern, we staken ons vol met koekjes bij Kambly en uiteraard mocht een kaasfondue (op mijn gasvuurtje, jawel!) niet ontbreken bij mijn bezoek. Ook Andrea moet ik enorm bedanken voor haar gastvrijheid en om mij te voorzien van groenten en eiwitten na het fietsen. Vielen Dank Andrea!

Een fiets mag geen enkel geluid maken die het niet hoort te maken. De mijne deed dat al vanaf halfweg dag 1… Klik, klik, klik… Elke pedaalslag een tikkend geluid. Super irritant als je een dag in dag uit fietst. Zo nu en dan was het geluid weg, tot het plots volledig verdwenen was na enkele dagen. Heerlijk. Maar dan plots, een dag voor mijn aankomst in Innsbruck dook het weer op. In Innsbruck veel vroeger dan gehoopt een eerste bezoek gebracht aan een fietsenwinkel tijdens mijn reis. Verdict: Pedalen vervangen. Ineens ook maar mijn zadel laten plakken, die al wat losgekomen was. Jammer van de vroege ‘materiaalpech’. Maar als het niet meer dan dit wordt in het vervolg van mijn reis, teken ik daar direct voor.

Ook andere dingen krijg ik kapot. Het was duidelijk een goed idee om 4 sporken te kopen en er al 2 mee te nemen. Eén spork is al gesneuveld. Van de tweede spork is het ‘sp’ deel al deels gesmolten. Gelukkig krijg ik volgende week bezoek van Laura en kan ik weer verder met een nieuwe spork!

Nu gaat de trip naar Italië! Hopelijk kan ik morgen de grens oversteken op 2500m (brrr…) en dan kan ik volgend weekend genieten van een weekendje samen met Laura.

PBPD2212

Op naar Italië!